Teledyski POP

Współczesna telewizja w każdym momencie próbuje coś sprzedać. Nie tylko ta z definicji komercyjna. Telewizja publiczna, o ile nie woli zostać zepchnięta na margines, musi z komercyjną konkurować. A rywalizacja znaczy uczestnictwo w rynku. Ten Natomiast nie ma możliwość istnieć bez dystrybucji. Co sprzedaje telewizja? Oglądając Polsat, TVN czy Music Television widz wierzy, że filmy czy kody rozrywkowe nic go nie kosztują. Nie płaci wszak abonamentu, musi tylko poświęcić chwilę uwagi reklamom, od których zresztą ma możliwość uciec, korzystając z nadajnika zdalnego sterowania. Niemniej jednak widz nie jest tu stroną transakcji - on sam jest towarem, "kupowanym" przez reklamodawców, kierujących się wynikami oglądalności. Audycje nie są w telewizji zadaniem, lecz środkiem do osiągnięcia ekonomicznego sukcesu. Na 1szy rzut oka teledysk nie różni się w znaczący metodę od innych audycji. Jest wyłącznie niedługi od większości z nich. Gdy jednak zastanowimy się nad jego rolą, zauważymy, że jest ona podwójnie komercyjna. Do przeszłości należą czasy, kiedy teledysk był tylko "wypełniaczem". Dziś już nie tylko stacje muzyczne zdają sobie sprawę z jego marketingowego potencjału. Rolą teledysku jest bowiem przede wszystkim promowanie produktu, jakim jest płyta danego wykonawcy. Teledysk jest więc reklamą. Inną w formie niż tradycyjne spoty, niemniej jednak jednakże reklamą. Kłopot w tym, że stacje muzyczne nie rezygnują ze struktury charakterystycznej dla innych telewizji komercyjnych: również tu elementy kodu (w tym przypadku głównie teledyski Disco Polo) przedzielone są blokami reklamowymi, niejednokrotnie zresztą promującymi płyty wykonawców, których piosenki nadano ledwie kilka minut przedtem. To co więcej pogłębia wrażenie, że teledysk jest formą "bezinteresowną". Czy więc klipy są perfidnie zamaskowaną kryptoreklamą? I tak,